Een Italiaanse chauffeur met een pistool. Een Duitse collega die zijn oplegger 'vergeet'. Een spookcontainer ophalen in de bossen van Moerdijk. “Als ik het kon overdoen, dan zou ik het doen”, aldus chauffeur Alex Does op de voorkant van zijn boek. Boek? Jazeker. Alex is een chauffeur die schrijft. Zijn boek staat vol belevenissen waar de humor vanaf druipt. Hij zou ze zo weer overdoen. 25 jaar zit Alex in het vak. Een mooi moment om zijn belevenissen te bundelen in een boek. “Vooral eind jaren 80 was een gouden tijd”, denkt Alex terug. “Van boordcomputers had nog niemand gehoord. Dat gaf je veel vrijheid, en dus ruimte om lol te maken. De ongein die toen werd uitgehaald was ongekend. Maar tegelijkertijd was het kameraadschap onder chauffeurs groot. Je had lol, maar hielp elkaar ook. Vooral voor de oude garde is mijn boek een feest der herkenning.”

Verliefd op Engeland

Alex blikt in zijn verhalen vaak terug op zijn tijd als internationale chauffeur. Hij ging heel Europa door, maakte de gekste dingen mee en werd verliefd op Zuid-Engeland. “Het landschap is daar zó mooi!” Hoewel Alex de romantiek van het vak wat minder vindt geworden, heeft hij het nog altijd naar zijn zin. Elke nacht rijdt hij met plezier van Almere naar Nijkerk, om vanaf daar koelwaren van Bieze door het land te rijden.

De combi van Alex.	Omslag van zijn boek.	Op weg.

“Inderdaad, geen buitenland meer”, zegt Alex met enige weemoed, maar ook opluchting. “Het was een machtige tijd, maar ook een hectische. Ik rijd nu alweer 13 jaar voor Vers Logistiek en heb Nederland echt herontdekt! Ander voordeel: ik rijd niet meer overdag. Om 00.15 uur gaat het wekkertje en tussen 11.00 en 12.00 uur in de ochtend ben ik weer thuis. Een omgekeerd ritme, maar geen drukte en gekkigheid om je heen. Heerlijk.”

In de kreukels

Nee, overdag rijden is niet meer zijn ding, vertelt Alex. Na een bijna fataal ongeluk in Duitsland vond hij het mooi geweest. “Ik ben bovenop een vrachtwagen voor me gereden die plotseling op de rem stond. Mijn cabine lag volledig in de kreukels. Maar geluk bij een ongeluk: de chauffeur voor me en ik mankeerden niks. Op een gekneusde pink en getergde ziel na dan. Het had anders kunnen aflopen.”

Pak je bieze dan maar!	De DAF in volle glorie.	Mooie vergezichten vanuit de cabine.

Alex is daarna meer over het leven gaan nadenken. Hij is dingen van een positieve kant gaan bekijken en liet ‘respect’ op zijn arm tatoeëren. En net als na zijn scheiding, besloot hij de ervaring van zich af te schrijven. “Het is echt een uitlaatklep, maar ik heb er ook gewoon een hoop lol in. Elke vrijdagmiddag deel ik mijn belevenissen als chauffeur in mijn blog.”

Italiaanse cowboy

Zo kwam uiteindelijk Alex’ boek tot stand. Met onder meer een bizar verhaal over een gewapende chauffeur: “We zaten met een groep chauffeurs te eten in een restaurant, toen er wat onenigheid ontstond. Trok een Italiaanse chauffeur ineens een pistool! Een kleintje, maar wel een echte. Toen we buiten kwamen verwisselde hij het kleine exemplaar snel voor een grote jongen. Maar gek genoeg waren we nog steeds niet onder de indruk van onze Italiaanse vriend. En het mooie: hij droop daarna af zijn cabine in.” Meer anekdotes uit het truckersvak lees je in Alex’ boek‘Als ik het kon overdoen, dan zou ik het doen’.

Alex Does:
Rijdt het liefst in: Zuid-Engeland.
Rijdt in een: DAF CF 85 410.
Stopt onderweg het liefst: bij Scheiwijk aan de A27.
Bestelde als laatste bij TEVU: Windschermen.